In juni 2026 lanceerde Easyvest zijn grote enquête over de Belgen en geld. Een van de vragen die daarbij aan bod kwam: op hoeveel schat u de prijs van geluk, in kapitaal en in inkomen? In deze zomerreeks onthullen wij u enkele van de antwoorden, samen met het verhaal erachter. In september onthullen wij het volledige overzicht van de prijs van geluk voor de Belgen!
De omstandigheden van het leven brachten Valera ertoe haar dochter alleen op te voeden, haar huis af te betalen en alles zelf te regelen. Ze ging op haar 59e met pensioen, met een stevige financiële bagage die ze onderweg opbouwde.
Toen mijn man overleed, kreeg ik recht op een weduwepensioen. Ik koos ervoor te stoppen met werken om voor onze dochter te zorgen, er te zijn als ze thuiskwam van school en haar te steunen in haar studies. Op dat moment werkte ik veel als marketingverantwoordelijke, en was ik weinig aanwezig.
Door te stoppen met werken, kon ik er eindelijk zijn voor mijn dochter. Ze droomde er altijd van modeontwerpster te worden, en ik kon haar daarbij helpen. Het vroeg een aanzienlijke persoonlijke en financiële inspanning, maar ik heb er geen spijt van. Het is belangrijk om je kinderen te steunen.
Ik heb alles alleen geregeld en kon me geen vergissingen veroorloven. Een groot deel van mijn jeugd en van mijn leven als vrouw heb ik niet volop geleefd. Ik voorzag in mijn eigen behoeften, spaarde maximaal en belegde.
Het resultaat: ik werd eigenaar, kon mijn dochter steunen en bouwde een financiële buffer op. Ik zie dan weer mensen met een veel hoger inkomen dan het mijne die alles hebben opgesoupeerd, zonder ooit vooruit te kijken.
Ik heb het al doende geleerd. Het leven liet me geen andere keuze: op jonge leeftijd moest ik de studies van een kind financieren, sparen en binnen mijn budget leven. Gelukkig leverden sommige van mijn beleggingen goed op. Ik deed ook aan termijndeposito's, spaargeld vastgezet voor een bepaalde periode, met vervaldata gespreid over elke maand van het jaar, zodat ik nooit vastzat als ik cash nodig had.
De bankdirecteur, toen nog bij de CGER, adviseerde me heel goed. Ik bleef naar de bank gaan, geïnteresseerd blijven, met hem in gesprek gaan. Ik had eigenlijk geen keuze!
Toen ik jonger was, leerde mijn moeder me rekenen, niet systematisch geld uitgeven, prijzen vergelijken bij het boodschappen doen, en geld opzijzetten, ook als dat betekende dat ik moest hamsteren. Zelf wist ze niets van bankzaken, maar ik studeerde directiesecretariaat, wat me een basis gaf in recht en economie.
Ik begon jong te werken, op mijn twintigste, en woonde toen nog bij mijn ouders. Ik kocht misschien wat kleren, niets overdreven. Vooral zette ik 5.000 Belgische frank per maand opzij, minstens 25% van wat ik verdiende. Toen ik later naar een klein appartement verhuisde, kon ik meubels, linnengoed en al de rest kopen.